poniedziałek, 31 października 2016

Od Bianci cd. historii Logana

Na szczęście chłopak okazał się całkiem spoko. Schowałam się w jego szafie i siedziałam tam, aż nie usłyszałam ponownego trzaśnięcia drzwiami, które by wskazywało na to, że strażnicy wyszli. Do tego chłopak mnie nie wydał, a oni sami poszli mnie dalej szukać. Nagle szafa się otworzyła, a ja poczułam ciarki na plecach. Na szczęście i tak gdyby to byli oni, to by mnie nie widzieli przez ubrania, którymi byłam zakryta. Chłopak je odsłonił i kazał mi wyjść. Poczułam ogromną ulgę. Sam podszedł do łóżka, gdzie usiadł. Dopiero teraz mu się przyjrzałam. Był wyższy ode mnie i na pewno starszy, może i należał nawet do tych najstarszych dzieciaków w tym budynku. Miał ciemne oczy i włosy.
- Mam do ciebie parę pytań. Po pierwsze jak się nazywasz, bo nie chce mówić do ciebie wciąż dziewczynko, po drugie gdzie ja jestem i po trzecie czego oni od ciebie chcieli? A i gdzie moje maniery jestem Logan, Logan Black - gdy to mówił, ja oparłam się o ścianę i zaczęłam przyglądać się jego pokojowi. Niczym się nie różnił od innych. Normalnie, jakbym była u siebie, tylko, że nie z moimi rzeczami.
Spojrzałam na chłopaka.
- Bianca - podałam tylko imię, bo nie widziałam powodu, aby znał moje nazwisko. I tak z czasem się tego dowie. - Nie wiem czego chcieli - wzruszyłam ramionami, a on mi posłał pytające spojrzenie. - Obudziłam się w skrzydle medycznym, a raczej w laboratorium, przypięta do łóżka. Uciekłam, bo nie wiedziałam co się działo. Badania miałam dwa tygodnie temu, więc nie wiem - odpowiedziałam na trzecie pytania, a chłopak skinął głową na znak, ze zrozumiał.
- A co to za miejsce? - powtórzył drugie pytanie, jakbym go nie usłyszała, albo bym je ominęła.
- Nie wiesz? - przekrzywiłam lekko głowę w bok zdziwiona. Pokręcił przecząco głową, a ja westchnęłam. Nigdy nie lubiłem mówić po co tu jestem. - Słyszałeś, że mają nadejść wojny? - jego odpowiedź była pozytywna. - Ten kraj sobie ubzdurał, że jeśli będzie uczył od najmłodszych lat uczyć innych walki, to zwyciężą - posłał mi pytające spojrzenie. Dalej nie rozumiał? - Jest to budynek, w którym przetrzymują wszystkie dzieciaki z Filadelfii i szkolą ich na wojowników, czyli na morderców. Są tu bardzo surowe zasady, aby nauczyć nas tak zwanego szacunku - odparłam i wbiłam wzrok w ziemię przypominając sobie, jak mnie to zaciągnęli rok temu.

<Logan?>

Od Logana cd. historii Bianci

- Weź mnie nie wydaj – powiedziała wbiegając do mojego pokoju
Zdziwiłem się, musiała coś przeskrobać. Usłyszałem jak trzech lub czterech ludzi biegnie w moim kierunku. Kłopoty tylko to przyszło mi przez myśl. Dawno nie byłem w takiej sytuacji, wszedłem do pokoju zamykając po cichu drzwi, dziewczynka patrzyła się na mnie pytającym wzrokiem jaka będzie moja decyzja. Przygryzłem lekko dolną wargę i powiedziałem.
- Słuchaj, nie wiem co zrobiłaś i czy to twoja wina, ale chamem nie jestem i cię nie wydam.
- Dzięki – odpowiedziała
- Zaraz tu będą, co prawda nie uczyli się chyba zasad skradania. Właź do szafy zakryj się ciuchami i siedź cicho.
Nieznajoma zrobiła to bardzo szybko, zasunąłem za nią dokładnie drzwi szafy. Usiadłem na parapecie, patrząc się na las, w którym tak nie dawno jeździłem. Usłyszałem trzask sąsiednich drzwi, zaraz tu będą, tak jak przewidziałem drzwi zostały otwarte a do środka wparowała trójka mężczyzn. Posłałem im pełne pogardy spojrzenie.
- Czego? - zapytałem zły
- Nie pamiętam cię, ale widziałeś tu taką małą jędze? - spytał jeden z mężczyzn
- Człowieku dopiero co wstałem, a ty mnie już pytaniami zasypujesz. - odpowiedziałem mu
- Niech ci będzie, ale jeśli coś ukryłeś to masz przesrane młody. - powiedział wychodząc z swoimi ludźmi.
Słyszałem jak odchodzą w stronę korytarzy minus 100. Podszedłem do szafy odsunąłem lewe skrzydło i kazałem dziewczynie wyjść. Upadłem na łóżko rozciągając się, po tej czynności znowu usiadłem, mogłem przyjrzeć się jej uważniej. Rude włosy, jasna cera, ma pewnie nie więcej niż 13 lat.
- Mam do ciebie parę pytań. Po pierwsze jak się nazywasz, bo nie chce mówić do ciebie wciąż dziewczynko, po drugie gdzie ja jestem i po trzecie czego oni od ciebie chcieli? A i gdzie moje maniery jestem Logan, Logan Black.

<Bianca?>

Od Victori

Jechałam pewnym autokarem w stronę centrum Filadelfii. Ku mojemu zdziwieniu jechały same dzieci, byli również opiekunowie ubrani w moro. Zastanawiałam się gdzie ja jadę z taką gromadą dzieci? Najwyraźniej nie pamiętam co wydarzyło się wczoraj oraz jak do tego doszło. Pamiętam tylko tyle że w pewnym momencie "odleciałam". Piłam wraz ze znajomymi w lesie. Może opiekunowie mnie znaleźli w głębi lasu? Zaczęłam patrzeć wzdłuż autokaru, by sprawdzić czy tylko mnie z gromady zabrali wtedy z lasu. Patrzałam na sam koniec autokaru i zobaczyłam swoich znajomych, ulanych w trupa. Spali, nie ruszali się. Pewnie i oni będą zdziwieni jak się obudzą. Minęło z dobre 30 minut, oni nadal się wybudzili, spali jak kamień. Po krótkim czasie wjechaliśmy na plac pewnego budynku. Był on wręcz ogromny, tak samo jak plac. Wokół bram były druty, zastanawiałam się czy ja trafiłam do zakładu poprawczego albo nawet i gorzej? Autokar stanął, opiekunowie każą nam wszystkim stać i udać się do wyjścia. Gdy zaczęłam wychodzi patrzę że tamci obudzili się, w końcu. Pewnie jest to dla nich wielki szok jak dla mnie. Słyszałam krzyk opiekunów i ich wybierających z tylnej części autokaru. Wszyscy stanęliśmy w szeregu. Zaczęli nas obliczać. Było nas 47. Zaczęli krzyczeć na nas jak mamy się ustawić, prosto i na baczność. Wtedy jeden z opiekunów pstryknął palcem. Przyszły 3 kobiety z tego ośrodka mające po kilkanaście sztuk mundurów w moro. Podała mi jeden z mundurów. Chcąc dowiedzieć się o co tutaj chodzi, zapytałam:
- Co tu się dzieje? Gdzie ja jestem? Dlaczego tu są same dzieci?
Opiekunka spojrzała na mnie swymi niebiesko błękitnymi oczyma i odparła:
- Znajdujesz się w budynku wojskowym gdzie zostaniesz wyszkolona jak i inne dzieci na żołnierzy.... - Zaraz po tym spojrzała się na drugiego opiekuna i potem zaś na mnie i dodała:
- Na morderców - wybełkotała kobieta i szybkim krokiem poszła rozdawać mundury dalej.
Byłam zaskoczona tą całą sytuacją. Że ja miałabym być mordercą? Nie wyobrażam sobie dzieci oraz siebie z karabinem w ręku. To było smutne wiedząc że i tak kiedyś polegniesz na bitwie.
Nagle rozdzielili nas, na tych młodszych i na starszych. Na szczęście będę przy boku mojej gruby z imprezy. Oni też nie wiedzieli o co tutaj chodzi. Powiedziałam im to co przekazała mi opiekunka. Byli przestraszeni. Pomimo faktu iż jesteśmy starsi chyba od wszystkich dzieci jakich tutaj byli zebrani.
Poszliśmy do swoich pokoi. Michael, mój przyjaciel zaczyna mnie wypytywać co będzie dalej, czy rodzice o tym wiedzą. Nie wiedziałam jak mu odpowiedzieć. Sama nie znałam odpowiedzi na to pytanie. Mam nadzieję że rodzice czują się dobrze i im nic złego się nie stanie...

niedziela, 30 października 2016

Od Bianci cd. historii Logana

Stawiam kolejne łapy na mokrym jeszcze śniegu, który przylepia się do moich łap, przez co moja podroż jest utrudniona. Jest mi coraz ciężej, a śnieżyca postanawia nie ustawać. Idę pod wiatr czując, jak każdy płatek śniegu wchodzi pod moje futro, mrożąc mnie żywcem. Jednak idę dalej, byle by się nie zatrzymać, a gorzej, żeby nie zawrócić. Muszę iść przed siebie. Po chwili widzę światło. Ale nie światło takie, które widzą umierający. To bardziej... pociąg! Za nim dźwięk lokomotywy przedrze się wpierw przez śnieg, a następnie moje uszy, zeskakuję z torów, na jakich stałam. Gdy maszyna przejeżdża obok mnie, tracę równowagę przez wicher stworzony przez nią. Pędził jak oszalała, a ja trafiłam na śliski śnieg. Nie mam kiedy wbić pazurów w lód, gdyż za nim się obejrzę, zaczynam się toczyć, niczym mała biała kulka śniegu z górki. Świat wiruję. Nie mogę się zatrzymać, aż w końcu na mojej drodze stoi drzewo. A dalej las. Nie mam szans się zatrzymać, więc czekam na zderzenie.
W końcu się obudziłam, niestety przypięta do łóżka szpitalnego. Zobaczyłam najpierw biały sufit, a potem do mojego nosa przypłynął ten okropny zapach chemikaliów. Podniosłam głowę i zobaczyłam pustą salę. Niczego nie pamiętałam ze wczorajszego dnia i nie rozumiem, dlaczego tu się znajdowałam. Kolejne badanie? Przecież odbyły się one tydzień temu i wyszły pozytywnie, tak więc o co im może chodzić? Bez namysłu wszystko z siebie pozdejmowałam i zeskoczyłam z łóżka. Bez oglądania się pobiegłam do drzwi i w samym progu wpadłam na lekarza.
- Ej! Gdzie ty uciekasz?! - krzyknął.
Chciał mnie chwycić za ramiona, ale zdążyłam przejść pod jego nogami i dalej biec przed siebie. Słyszałam za sobą rytmiczny bieg, który przerodził się w pościg. Goniło mnie jakoś trzech strażników, jednak ja byłam na prowadzeniu. Nie chodziło tu tylko o szybkość, ale także o to, że za nim oni zostali powiadomieniu o mojej ucieczce, ja byłam już paręnaście metrów od nich. Gdy odwróciłam głowę, aby sprawdzić czy są blisko, wpadłam na jakiegoś chłopaka. Był ode mnie większy, tak więc on utrzymał równowagę, a ja wylądowałam na ziemi z łoskotem.
- Weź mnie nie wydaj - powiedziałam szybko nawet mu się nie przyglądając, po czym wbiegłam do przypadkowego pokoju. Nie zdążyłam przyjrzeć się numerowi, ale było to piętro z numerami od setki. Przywarłam do drzwi plecami nasłuchując i modląc się, aby ten ktoś mnie nie wydał. Wiem, że tak czy siak będę miała przesrane od nich, ale jednak wolę wpierw ochłonąć, przypomnieć sobie wczorajszy dzień i wtedy przyjąć wszystko jak na człowieka przystało.

<Logan? Wybacz, że czekałeś>

piątek, 28 października 2016

Od Logana

Połowa mojego życia jest zasłonięta grubą czarną opaską. Nic dziwnego, w dzisiejszych czasach prawie wszystko co widzimy i słyszymy jest propagandą. Jestem osobą potrafiącą zapamiętać każdy przedmiot, pokój a także miejsce. Moje oczy są zasłaniane zawsze gdy mam czegoś nie pamiętać. Może gdyby moi rodzice żyli to wszystko wyglądałoby inaczej, chodź w to wątpię. Ten świat byłby i tak miejscem, w którym roi się od szyderców i zła.
***
Obudziłem się w kremowym pokoju, chwile zastanawiałem się co ja tu robię, ale po chwili uświadomiłem sobie co się stało. Zostałem przeniesiony, nie zastanawiając się długo wstałem i rozejrzałem się po pokoju. Powiem wam szczerze, że zaszaleli. W pokoju znajdowało się dwuosobowe łóżko koloru czarnego, na którym rozłożona była biało-czarna pościel. W prawym koncie znajdowała się rozsuwana szafa z trzema komorami. Natomiast w lewym biurko, nad którym wisiał zegar ścienny wskazujący godzinę 15.30. Moją uwagę przykuło okno z szerokim parapetem, bez zastanowienia podszedłem i usiadłem na nim wpatrując się w widoki za oknem. W oddali zauważyłem lasek, spojrzałem jeszcze raz na biurko i zauważyłem na nim mojego iphone'a. Jak zawsze wyjęta karta SD i Sim. Na szczęście zostały na nim wszystkie aplikacje. Otworzyłem aplikacje śledzącą moje Kawasaki, i co się okazało? Tak było tutaj, iskierki zagrały mi w oczach. Spojrzałem na swój strój, brudny i rozdarty gdzieniegdzie. Przesunąłem drzwi szafy, tak jak się spodziewałem były tam rzeczy na zmianę. Ubrałem szybko czarne dżinsy oraz czarną bluzę z białymi napisami. Po tych czynnościach podszedłem do drzwi, zauważyłem obok nich jeszcze jedne pewnie prowadzące do łazienki. Nacisnąłem klamkę, spodziewałem się, że będą zamknięte, a tu proszę otwarte. Wyszedłem na korytarz pełen od drzwi oznaczonych różnymi liczbami, obejrzałem się za siebie, na moich widniała liczba 130. Szedłem tam gdzie prowadziła mnie apka, zdziwił mnie brak żywej duszy. Nigdzie nie było widać człowieka, w sumie to i dobrze, rozglądałem się po tym miejscu, było tu dużo korytarzy i gdzie nie gdzie brak oznakowanych drzwi musiały to być miejsca bardziej ważne. Wreszcie dotarłem zdjąłem czarną płachtę z ścigacza i zająłem się blokadami kół. Parę lat na ulicy nauczyło mnie jak to się robi i po chwili zielono-czarna „bestia” była wolna. Kluczyki były w stacyjce, kask na kierownicy, co tu się zastanawiać trzeba jechać. Pędziłem przez las z tym uczuciem kiedy wsiadłem na tą maszynę po raz pierwszy. Przez małe zagapienie wjechałem na korzeń i straciłem równowagę upadając. Odchyliłem mocno głowę do tyłu, tak tego mi brakowało. Nie zwróciłem uwagi na to, iż zrobiłem dziurę w spodniach i to, że jestem cały brudny od piasku. Wstałem i ruszyłem dalej, gdy przejechałem już spory kawałek poczułem głód i zmęczenie. Nic dzisiaj nie jadłem i szybko wyczerpałem organizm jazdą. Zobaczyłem godzinę na telefonie dochodziła 18. Westchnąłem poprawiłem Kask i zawróciłem, spytasz się pewnie dlaczego? Masz szanse uciec hello? Odpowiem ci, znajdą mnie najszybciej jak potrafią, Kawasaki jest zarejestrowane a szkoda mi tej „zabawki”. Będzie jeszcze dużo okazji na ucieczkę. Zapamiętałem bezbłędnie całą drogę, tuż przed budynkiem zeskoczyłem z maszyny i wprowadziłem ją bezszelestnie do budynku. Zablokowałem koła i przykryłem ścigacz płachtą zostawiając kluczki w stacyjce. Kierowałem się do pokoju 130, gdy wpadłem na jakąś dziewczynkę.

<Bianca?>

czwartek, 27 października 2016

Logan Black

 http://ri.pinger.pl/pgr477/e3a005e00001737a522a3176/bernat.jpg
Imię i Nazwisko| Logan Black
Wiek| 17 lat
Charakter| Uśmiech? Zniknął z jego twarzy 9 lat temu, ale czasem się ujawnia. Szczęście? Zapomniał co to za uczucie. Mimo tego wszystkiego próbuje czerpać garściami z życia. Miały być studia, lecz była ulica i przeszłość kryminalna. Urodzony w Nowym Yorku, rodzice? zginęli przez mafie, ostał się tylko on. Został groźnym przestępcą złapanym w obławie policyjnej. Logan na pierwszy rzut oka wydaje się zgorzkniały do szpiku kości, lecz gdy się go pozna bliżej okazuje się przyjacielski. Oczywiście została w jego sercu jakaś cząstka współczucia i wrażliwości. Chłopak jest dobrym słuchaczem, szanuje osoby, które się przed nim otwierają. Czasami na polu walki nie zważa na polecenia, wtedy liczy się tylko przeżycie i wygranie. W życiu kieruje się zasadami takimi jak: „Zabij albo zostań zabitym” lub „Padłeś? Powstań! Podnieś broń i biegnij dalej”. Woli pracować sam, lecz zespół mu nie przeszkadza. Nienawidzi gdy ktoś traktuje go ulgowo, zawsze stara się wykorzystać 100% wszystkich możliwości. Nie pozwala też sobą pomiatać, jego wzrok może „zabić” słabych psychicznie. Lubi wpatrywać się w widoki za oknem, gdy to robi zastanawia się jak wyglądałby świat bez wojen, cierpienia, bólu i strachu.
Zauroczenie| Brak
Umiejętności| Najważniejszą umiejętnością Logana są oczy, które potrafią zapamiętać każde miejsce nawet jeśli był tu dopiero pierwszy raz. Dlatego podczas misji na orientacje w terenie są dobrze zasłaniane grubą, czarną, opaską. Kolejną zdolnością jest zwinność i szybkość, lubi biegać na długie dystanse, jako przestępca uprawiał parkur, który często wykorzystuje podczas treningu. Kocha strzelać z broni, nigdy nie chybia, lecz nie wybrzydza kiedy musi użyć broni białej. Jest też jak na chłopaka przystało silny. Poza polem walki interesuje się jazdą konną, jeździ także swoim Kawasaki Ninja ZX-10r
Kontakt| vassalord

sobota, 22 października 2016

Leo di Angelo

Imię i Nazwisko| Leo di Angelo
Wiek| 18
Charakter|  To osoba biorąca życie bardzo lekko. Léo nie da się niczym zdenerwować, nic nie ma dla niego znaczenia. W życiu codziennym rzadko wykazuje jakieś uczucia, bywa oziębły i szorstki. Nie pragnie wpływać na decyzje otoczenia. Często się spóźnia, ponieważ coś takiego jak punktualność nie istnieje w świadomości Léo. Wiele z jego zachowań charakteryzuje się odtwórczością, ponieważ ma dobrą pamięć. Człowiek zamknięty w sobie, mrukliwy i uparty. Czasem jego uczucia są nieprawdziwe, często przesadzone i wręcz udawane. Ma chwiejny charakter i często zmienia zdanie, jego opinie np. o innych są różne w zależności od aktualnego samopoczucia. Wytrwały. Zdecydowanie należy do grupy ryzykantów. Co za tym idzie, jest też odważny, bo nie da się ryzykować bez ani krzty odwagi. Często używa ironii. Nie lubi natrętnych żartów i kpin. Oczywiście to nie znaczy, że zachowuje się jak sierota. Umie zapluć jadem, porządnie dać w mordę gdy trzeba. Trudno zdobyć jego zaufanie. A gdy już się uda... No... W każdej chwili możesz już nie mieć go za przyjaciela. Gdy powiesz choć jedno małe słowo, które ci powiedział... Po tobie. Nie szanuje ludzi. Jest w stosunku do nich nie miły. Ludzie - zawodzą. Uwielbia zwierzęta. Są dla niego naprawdę ważne. Najbardziej lubi psy, kucyki (nie konie!). Jego kochany pies zginął przez Rosjan. Przez to zabiłby każdego, kogo spotka. Kiedyś także posiadał kucyka. Jako mały chłopiec czyścił go od rana do nocy. Nic innego nie było ważne. Tylko kucyk. Niestety umarł na raka. Léo gdy go poznasz jest czasami miły, lecz i zazdrosny. Może coś jeszcze powinnam dodać, ale to chyba wystarczy.