Nadarzyła się okazja. Okazja na ucieczkę z tego przeklętego miejsca. Podzieliłam się tą informacją z moją przyjaciółką, Biancą. Chciałam ją podnieść na duchu. Planowałam ucieczkę od świtu do nocy. Od nocy, do świtu. Ale nie byłam na nią gotowa. Zaczęłam ostro trenować walkę na poduszkach. Ćwiczyłam pięć godzin dziennie. Po trzech tygodniach miałam wszędzie mięśnie. Umiałam już podciągać się na własnych rękach. Ale muszę spróbować na żywym celu, inaczej to będzie gra bez sensu. Wyjrzałam na korytarz. Zobaczyłam młodego blondyna stojącego samotnie z pistoletem w ręku. Co mi zależy? Jak mnie zastrzeli, Bianca i inne dzieci będą mi zazdrościć, że opóściłam te miejsce. Nieważne, czy żywa, czy sztywna. Wyskoczyłam na blondyna. Ten odwrócił się zaskoczony. Wypuścił pistolet. Ja zaś myślałam gorączkowo, co zrobić. Przypomniałam sobie słowa ojca. ,,Łokieć, Meilin. Twoją największą bronią jest łokieć''. Chłopak złapał mnie w pasie. Ja z całej siły uderzyłam go łokciem w twarz i kopnęłam go w bok. Blondyn miał tylko rozpierniczony nos. Krew ciekła mu po twarzy. Ja zaś, zadałam decydujący cios; wykonałam zamach kolanem w jego klatkę piersiową. Chłopak runął na ziemię, jak worek kartofli. ,,Kurde, jak ich szkolom, do cholery''? ~ pomyślałam w duchu. Czas trochę pobroić. W następnym tygodniu pokonałam pięciu strażników. Ale tacy młodzi to pestka! Z Connorem i starszyzną nie dałabym rady.
<Gerhard? Tylko żebym zbytnio ostro nie oberwała za pobicia strażników OK?>
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Meilin Zhong. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Meilin Zhong. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 28 lutego 2017
piątek, 10 lutego 2017
Od Meilin CD Gerhard
Tkwiłam w swoim niby – pokoju, jak w więzieniu. Zastanawiałam się tylko,
czego oni chcą ode mnie. Nagle drzwi się otworzyły, i do środka wszedł Conor, mężczyzna, który mnie złapał. Ostatnim razem po naszej
rozmowie podbił mi oko, tylko dla tego, że skłamałam , gdy zapytał mnie o imię.
Podałam się jako Reyna. Jednak ktoś z moich kolegów wykrzyknął przypadkiem moje
prawdziwe imię i Conor to usłyszał. Do tej pory miałam wielkiego sińca i
rozwaloną brew. Za nim wszedł jakiś
mężczyzna.
- Widzieliśmy twoje zdolności fizyczne, Meilin, Reyna, czy
jak tam chcesz. To twój nowy nauczyciel. Nazywa się Gerhard. Gerhard, to
Meilin, twoja nowa uczennica.
Przyjrzałam się Gerhardowi uważniej. Nic zwyczajnego.
- Czemu ona ma pobite oko? Biliście ją? – spytał zwracając się
do Connora.
- Musieliśmy ja jakoś oduczyć kłamania. Przedstawiła nam się
jako Reyna. Należało się jej.
Zdziwiłam się. Dzieciaki w tym miejscu często były bite i
chodziły strasznie posiniaczone. Ja spędziłam tu już tydzień i się przyzwyczaiłam.
Oberwałam już dwa razy od tyrana Conora, i żyję. No patrz… Jak to możliwe?
- Nie można ich bić! – warknął Gerhard na Connora – To, że
tak postąpiła świadczy o jej inteligencji i ostrożności. Takich dzieci tu potrzebujemy.
Uśmiechnęłam się. Wreszcie dopisało mi szczęście.
<Gerhard?>
środa, 16 listopada 2016
Od Meilin cd. historii Bianci
Obudziłam się w celi. Można to tak nazwać. Ze ścian odpadał tylk, na podłodze leżał brudny dywan, nie prany chyba przez trzy lata. Ale właściwie, gdzie byłam? Nie miałam w ręce kija. Pożałowałam tego, bo z nim czułam się raźniej i to o wiele. Miałam też inne ubranko; zamiast jeansów miałam spodnie wojskowe ,,moro`` i czarny sweter. Na nogach miałam aktualnie czarne adidasy. Pobiegłam do drzwi. Ale były one zamknie. Szarpałam z całej siły za klamkę, ale nic nie pomogło. Oparłam się z wysiłku o ścianę. Coś tu nie gra. Przecież nikt nie może mnie trzymać gdzieś, wbrew mojej woli! Pf… W tej chwili czułam się bardzo samotna. Żeby ktoś ze mną był! To takie niesprawiedliwe… Usiadłam na dywanie. Ale o co tu chodzi, do jasnej cholery?! Usłyszałam kroki. Słychać było zgrzyt klucza. Drzwi otwarły się z hukiem. Zobaczyłam wysokiego, łysego mężczyznę. Wyglądał dość groźnie i się bałam, ale nie dałam tego po sobie poznać.
- Jak się nazywasz? – spytał
- Reyna Santos – skłamałam.
A bo co miałam powiedzieć? Prawdę?
- Dobrze, Reyna. – powiedział – wiesz, po co tu jesteś?
- Nie – prychnęłam – Jeszcze nie mówiłeś.
- Szkolimy dzieci do wojska.
- To mogłeś mi to zaproponować na ulicy – mruknęłam – A nie mnie od razu usypiać!
- Myślałem, że byś nie chciała. Masz rodzinę?
-Nie.
- To bardzo dobrze, bo tu zostaniesz.
Zacisnęłam pięści. Chyba zaraz uderzę go w twarz.
<Banca? Jak tam u ciebie?>
- Jak się nazywasz? – spytał
- Reyna Santos – skłamałam.
A bo co miałam powiedzieć? Prawdę?
- Dobrze, Reyna. – powiedział – wiesz, po co tu jesteś?
- Nie – prychnęłam – Jeszcze nie mówiłeś.
- Szkolimy dzieci do wojska.
- To mogłeś mi to zaproponować na ulicy – mruknęłam – A nie mnie od razu usypiać!
- Myślałem, że byś nie chciała. Masz rodzinę?
-Nie.
- To bardzo dobrze, bo tu zostaniesz.
Zacisnęłam pięści. Chyba zaraz uderzę go w twarz.
<Banca? Jak tam u ciebie?>
czwartek, 10 listopada 2016
Od Meilin
Szłam jak mi zwykle przystało po ulicy w Filadelfii. Księżyc był dziś w pełni. Była taka ładna noc. A ja nie miałam się gdzie zapodziać. Miasto było jak opuszczone. Nagle mój jastrzębi wzrok wypatrzył kogoś w ukryciu. Odwróciłam się. Był tam. I w tej chwili usłyszałam kroki innych. Trzej mężczyźni zbliżali się do mnie, tamując mi drogę ucieczki. Przełknęłam nerwowo ślinkę. Mężczyźni okrążyli mnie dyskretnie. A ja się zaczęłam bać. Zaczęłam stawiać powoli kroki do tyłu. Chwyciłam w rękę gruby kij na obronę.
- Odłóż to i chodź z nami – powiedział brodaty mężczyzna.
Zacisnęłam ręce na kiju.
- Zostawcie mnie i idźcie. Nigdzie z wami nie pójdę. – mruknęłam – Nie mam kasy, jak chcecie wiedzieć.
Trzej mężczyźni zaczęli na mnie nacierać. Walnęłam pierwszego w kolano. Wrzasnął z bólu i upadł na podłogę. Drugi wskoczył mi na plecy i powalił mnie.
- Ta się znakomicie nada – powiedział mężczyzna do swoich towarzyszy. Skoczył na mnie ze strzykawką i wbił mi ją w rękę. Wrzasnęłam z bólu. Poczułam senność. Szczepionka… Usypiająca? Mężczyźni czekali. Jeden siedział na mnie okrakiem. Ale się nie poruszał. Ja przestałam się wyrywać. Powieki mi się zaciskały, a ja walczyłam, aby nie zasnąć. Ale efekty były nikłe. Straciłam wzrok.
- Odłóż to i chodź z nami – powiedział brodaty mężczyzna.
Zacisnęłam ręce na kiju.
- Zostawcie mnie i idźcie. Nigdzie z wami nie pójdę. – mruknęłam – Nie mam kasy, jak chcecie wiedzieć.
Trzej mężczyźni zaczęli na mnie nacierać. Walnęłam pierwszego w kolano. Wrzasnął z bólu i upadł na podłogę. Drugi wskoczył mi na plecy i powalił mnie.
- Ta się znakomicie nada – powiedział mężczyzna do swoich towarzyszy. Skoczył na mnie ze strzykawką i wbił mi ją w rękę. Wrzasnęłam z bólu. Poczułam senność. Szczepionka… Usypiająca? Mężczyźni czekali. Jeden siedział na mnie okrakiem. Ale się nie poruszał. Ja przestałam się wyrywać. Powieki mi się zaciskały, a ja walczyłam, aby nie zasnąć. Ale efekty były nikłe. Straciłam wzrok.
<Bianca?>
Meilin Zhong

Imię i Nazwisko| Meilin Zhong
Wiek| 14 lat
Charakter| Meilin raczej należy do osób miłych. Jest waleczna, lubi ryzyko, ale bez przesady. Ale normalnie ma temperament Sangwinika. Cały czas się śmieje i uśmiecha, ale nie irytuje, wręcz przeciwnie. Skrywa wiele nieujawnionych tajemnic. Nie należy do kłótliwych, sama nie lubi się kłócić. Zawsze woli rozwiązać spór. Jest mściwa, zawsze zapamiętuje, to co jej zrobiłeś złego. Zawsze pamięta o potrzebach innych. Lubi szybka akcję, walkę, która jest dla niej przyjemnością i śpiewanie. Ma talent w śpiewaniu. Ale zbytnio nie kształtuje tej umiejętności, skupia się na o wiele, wiele ważniejszych. Wszyscy zadają sobie pytanie, czy jest odważna, czy też głupia i bezmyślna. Zapewne jedno i drugie. Boi się jazdy konnej. Boi się koni. Kiedyś, jej tata został stratowany przez dorosłego ogiera. Niestety w szpitalu został nielegalnie podjęty eutanazji. Jej mama się zastrzeliła, jak Meilin miała trzynaście lat. Od tej pory dziewczyna nie ma mieszkania i włóczy się po ulicy. Śmierć rodziców sprawiła, że Meilin jest zamknięta w sobie i utraciła żartobliwy charakter, ale gdzieś tam w niej pozostał duch Sangwinika. Jednak rzadko to ukazuje. Nie jest agresywna, nikogo z przyjaciół nie skrzywdzi! Należy do najcierpliwszych osób. Kieruje się w życiu dwoma cytatami. Pierwszy to Jeżeli umiesz liczyć, to licz tylko na siebie. A drugi Uważaj, co za dużo, to niezdrowo. Tym cytatem kieruję się od czasu, w którym wyleczyła się z nałogu narkotykowego. Potem powiedziała sobie tak ,,Poco mam żyć? Moi rodzice zmarli, moje życie jest niczym, tylko czarna dziurą. Wrzucę moje całe przyszłe życie na stos i pójdę do wojska. Zrobię coś dobrego dla miasta``.
Zauroczenie| -
Umiejętności| Meilin uczyła się szermierki z ojcem, gdy była mała. Wszyscy jej mówili, że jest urodzonym szermierzem. Ole od śmierci rodziców w ogóle nie trenowała i ten talent się zapodział. Uczy się saperstwa, czyli rozbrajania bomb i jest snajperką. Używa małego rewolweru i nosi trzy sztylety w pasie. Rzuca nimi perfekcyjnie. Umie jak pewnie każdy, wspinać się po drzewie. Potrafi też używać łuku. Umie czytać, pisać. Potrafi też się świetnie maskować i ukrywać. Można powiedzieć, że potrafi być niewidzialna. Nienawidzi wrogów i od razu zabije. Uczy się sama karate, jest w tych rodzajach dziedzin samoukiem. Ostatnio nauczyła się rozbrajać nie tylko bomby, ale i skrzynki i sejfy.
Kontakt| nigarkarfa
Subskrybuj:
Posty (Atom)