piątek, 4 listopada 2016

Od Bianci cd. historii Logana

Gdy tylko wróciłam do lekarzy, od razu chcieli mnie atakować. Ja oczywiście na początku ich zaczęłam opieprzać za to, co mi zrobili, a potem dałam jej wykład na temat psychiki człowieka, strachu, adrenaliny... wszystko w jednym. Sama się plątałam, ale gadałam dalej, dzięki czemu oni dali sobie spokój i normalnie mnie zbadali, tym samym mi wszystko tłumacząc. Okazało się, że co jakiś czas mdleje po ogromnym wysiłku, albo mam zadyszkę i nie mogę nabrać powietrza.
Minęły dwa dni, a ja się dalej badałam, bo oni nie potrafili mi niczego nie wyjaśniać, albo nie chcieli. Przez ten czas przyprowadzili Logana. Nie mam pojęcia co mu zrobili i po co go tu zaciągnęli. Nie udało mi się podsłuchać żadnej rozmowy, bo mnie ciągle obserwowali. Jedynie mogłam czekać na cokolwiek.
I w końcu się obudził. Radziłam mu nie wstawać, a on o dziwo się posłuchał. Aż sama w to nie wierzyłam, ale jednak. Tak czy siak mi dalej nie udzielili żadnych informacji ani na mój temat, ani na niego. Kompletna porażka, jeśli tak dalej pójdzie, to koniec. A tak szczerze, to chyba zwariuje.
- Dwa dni? - usłyszałam jego cichy głos, gdy patrzył się zdziwiony na kalendarz.
Wzruszyłam ramionami, chociaż to było niepotrzebne, ponieważ i tak tego nie widział.
- Pamiętasz coś? - nie podchodziłam bliżej, dalej opierałam się o framugę, czekając na lekarza, który miał mi podać końcowe wyniki.
- Tak jakby - odwrócił głowę w moją stronę i dalej leżał. Skinęłam twierdząco głową na znak, że rozumiem. - A ty? Co tu robisz? - zapytał przyglądając mi się. Wzruszyłam ramionami. Można by stwierdzić, ze ten ruch jest dla mnie charakterystyczny. Często to robię, za nim odpowiem słowami.
- Czekam na badania - posłał mi tylko pytające spojrzenie, mówiące, że czekał na więcej szczegółów. Westchnęłam. - Od dwóch dni łażę na badania serca, ciała, płuc czy co tam oni mi badają. Mdleje, mam zadyszkę i takie tam. Chcą sprawdzić dokładnie co mi jest, a potem to unieszkodliwić czy jakoś tak - wytłumaczyłam.
- Yhym... - skinął głową. Po chwili do sali wszedł lekarz. Widziałam, że to on ostatnio stał and nim i coś mu w strzykał. Ciekawe o co chodzi... Kazał mi wyjść, ale ja odmówiłam. Zaczęłam mu gadać, że chce znać wyniki, bo się boje, że zaraz pandę, nikt nie przyjdzie i takie tam. Oczywiście takim dzieciakom jak ja zawsze wieżą... jeszcze ten strach i łzy w oczach. Pięknie, prawda?

<Logan?>

czwartek, 3 listopada 2016

Od Logana cd. historii Bianci

- Tylko to sobie zabandażuj, bo zaraz się wykrwawisz – poradziła i udała się w dalszą drogę do skrzydła medycznego.
Wszedłem do pokoju, nie pościelone łóżko, rozwalone ciuchy, otwarta szafa jednym słowem mam tutaj syf po jednym dniu. Poszedłem do łazienki i przepłukałem ranę, nieźle się wbił tym nożem, o dziwo znalazłem tu ostatni kawałek bandaża, którym owinąłem dłoń. Teraz czas posprzątać ten cały bałagan, zacząłem od ułożenia rzeczy w szafie i jej zamknięcia, później czas przyszedł na łóżko, z którym szybko sobie poradziłem, koniec. Wziąłem do ręki telefon siedemnasta, wcześnie, za wcześnie, może by tak się przejechać tam gdzie wczoraj? Chociaż jest błoto i będzie ciężko, ale dam radę. Szedłem powoli przy ścianie by nikt mnie nie zauważył, minęło mnie dwóch ochroniarzy „opanuj oddech” tylko to krążyło mi po głowie. Wszystko szło idealnie, byłem już prawie na miejscu, pamiętałem doskonale całą drogę, lecz mały incydent mi w tym przeszkodził. Mianowicie ktoś założył mi opaskę na oczy i mocno ją zawiązał, zacząłem się szarpać, było to niestety bez sensu, bo napastnik wstrzyknął mi coś w szyję. Poczułem tylko ukłucie i zemdlałem.

- Logan wstawaj spóźnimy się – powiedział ciemnowłosy chłopak
- Jack co ty tu robisz? - zdziwiłem się widząc chłopaka
- Młody masz amnezje czy co? Przecież ja tu mieszkam. - odpowiedział zdziwiony.
- Przecież ty nie żyjesz...
- Musiało ci się coś śnić – powiedział siadając na łóżku i głaszcząc mnie po włosach.
Znajdowałem się w moim starym pokoju w Nowym Yorku, za oknem słychać było jak przelatuje samolot, wszystko było takie realne. Najważniejsza osoba w moim życiu siedziała teraz obok mnie, nie miał żadnych zadrapań wszystko było z nim w porządku. Przytuliłem go, Jack bez zastanowienia to odwzajemnił przytulając mnie jeszcze mocniej.
- Tak to był tylko sen, straszny sen. - odpowiedziałem mu po chwili.
W tym momencie popełniłem błąd, zniknęliśmy z pokoju i pojawiliśmy się w sali operacyjnej. Zobaczyłem jak jego ciało jest zakrywane przez lekarzy, on umarł tak jak wtedy.
- Zapisz, zgon po 3 godzinnym zabiegu usunięciu pocisku z klatki piersiowej. Godzina 4.00 – powiedział jeden z lekarzy.
Nogi się lekko pode mną ugięły, dlaczego to widzę? Dlaczego?! Kiedy wreszcie się z tym pogodziłem znowu nie mogę w to uwierzyć, zostań ze mną Jack...


W tym momencie się ocknąłem, sen to tylko sen, mój oddech... taki niespokojny. Nie byłem w swoim pokoju, ten, w którym się znajdowałem był cały biały, na dodatek leżałem na szpitalnym łóżku, to już przesada. Chciałem się podnieść, lecz czyjaś silna ręka pociągnęła mnie do tyłu. Była to osoba w białym kitlu, lekarz?
- Leż Black jesteś jeszcze słaby – ozwała się postać
- Kim jesteś? - zapytałem
- Twoim lekarzem, poczekaj tu na mnie. - powiedział wychodząc
No jasne głupie pytanie, głupia odpowiedź. Czemu powiedział, że jestem słaby? Czuje się świetnie. Usiadłem na łóżku i spuściłem nogi w dół, miałem już wstać i pójść do siebie, gdy zauważyłem w futrynie drzwi Biance, patrzyła na mnie jej wzrok jakby pytał Co robisz?, Nie radze uciekać.
- Nie radzę, chyba, że chcesz leżeć na ziemi.. - ozwała się
Położyłem się z powrotem, dlaczego to zrobiłem? Sam nie wiem, jestem od niej o wiele lat starszy mógłbym robić wszystko po swojemu. Wiedziałem jedno, ona jest tu dłużej i raczej zna się na takich sprawach. Popatrzyłem na kalendarz, byłem nieprzytomny dwa dni...

<Bianca?>

Zmiana konta

Ponieważ moje konto Pandemonium. zostało skradzione, a następnie usunięte, przenoszę się na nowe, czyli Dangerous.

Angelina Sulivan

 https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicDRfWZFJprgsImbqFUFGhwYad6RI3GS4EHTdFvSD0KcI6AdQmlmFep-_hKs2cndvUb1Nw6x21cBPTmJqMsocFOTDYffzCC6dGuvqW-Et1qsP2L88Efi7emouKA9mmjticW8BB2XWMxc04/s1600/579216_225743144223286_1149445578_n.jpg
Imię i Nazwisko| Angelina Sulivan
Wiek| 17 lat
Charakter| Jest kobietką o silnym charakterze. Pochodzi z miasta na obrzeżach Francji. Jest sarkastyczna, żeby się z nią zaprzyjaźnić trzeba ją bliżej poznać. Zawsze chodzi uśmiechnięta i ukrywa ból. Nie da się jej tak po prostu złamać. Swoje problemy załatwia pijąc alkohol i tnąc się. Najpierw robi potem myśli, przez co często pakuje się w kłopoty. Ma bardzo dużo znajomych, tych prawdziwych jak i fałszywych. Nie obchodzi jej to co ktoś o niej myśli. Uwielbi żarty i zwariowane towarzystwo, bardzo często dostaje tzw. „głupawek”, pomimo tego czasami nie umie zdobyć się na odwagę by zrobić coś ryzykownego. Gdy ktoś ją zdenerwuje robi się agresywna i „dzika”. Przez życie idzie z myślą jestem sobą, a nie jaką sztuczną osobą. Bywa, że ma swoje humorki i nie wyjdzie z pokoju, bo wygląda jak „pasztet”. Długie blond włosy najczęściej zostawia rozpuszczone. Nienawidzi wczesnego wstawania i twierdzi, iż budzik to dzieło szatana. Mimo wielu wad jest naprawdę fajną osobą. Trafiła tu z przymusu.
Zauroczenie|| Brak
Umiejętności| Dziewczyna jest bardzo szybka, przez co w podstawówce zdobywała bardzo często złote medale z biegów. Lubi jeździć motorami. Gdy była młodsza pasjonowała ją fotografia. Uczy się dopiero strzelać z broni, cóż musi przyznać, że nie bardzo ją to kręci. Uwielbia przebywać na świeżym powietrzu. Jej wytrzymałość fizyczna jest nieco lepsza od psychicznej. W podstawówce chodziła na akrobatykę, umie wykonać prawidłowo mostek, szpagat. Kidy jej coś nie wychodzi wydziera się głośno sama na siebie i robi to drugi raz
Kontakt| weronikazyber@wp.pl

środa, 2 listopada 2016

Od Bianci cd. historii Logana

Stanęliśmy na przeciwko siebie. Tylko ja i on. Sami na polu. Jeden cel - walka. Na śmierć i życie? Być może. Jeśli wpierw on nie ucieknie, bo ja nie mam zamiaru się poddać. Przygotowałam się. Byłam w stu procentach gotowy, tak jak on. Wiatr był po mojej stronie. Stanęłam w odpowiedniej pozycji, po czym zmarszczyłam czoło.
- Gotowy? - zapytałam.
Skinął głową. Obydwoje ruszyliśmy w tym samym momencie odbijając się tylnymi łapami od ziemi. Skoczył na mnie, ale ja zrobiłam szybki unik. Tym samym chciałam go uderzyć tylnymi łapami, jednak on odskoczył. Ruszyłam na niego biegiem, a gdy wylądowałam na nim, chwilę się zataczaliśmy po błocie, aż mnie nie ugryzł w szyję. Cicho zaskowytałam, po czym uderzyłam go pazurami po mordzie, tym samym zostawiając ślad na jego policzku. Puścił mnie, a ja go kopnęłam tylnymi łapami. Uderzył plecami o kamień, jednak się nie poddał. Skoczył na mnie, a ja przyjęłam jego atak. Otwarłam pysk i przejechałam kłami po jego twarzy, odgryzając tym samym część jego ucha. Usłyszałam cichy jęk bólu, a następnie sam go poczułam na przedniej łapie. Wgryzł mi się w nią, a ja byłam zmuszony drugą wydłubać mu oko, a następnie ugryźć go w szyję. Puścił mnie. Chwyciłam go za fraki i rzuciłam nim o drzewo. Usłyszałam chrupnięcie kości. Zaczęłam biec za nim, jednak łapa mi w tym przeszkadzała. Wgryzł się głęboko, jeśli nie tknął kości. On sam zaś zaczął uciekać, chociaż z trudem. Przywalił głową o drzewo i teraz biegł, jakby był po alkoholu. Wiedziałam, że to nie był koniec...


Ale był to koniec mojego snu. A potem to już tylko wstanie z łóżka, pójście na śniadanie i... trening.
Co dzisiaj? Bieganie przez przeszkody. Nie zważali na pogodę, deszcz ze śniegiem i błoto na ziemi. Według nich to było wręcz wspaniałe! Miało nam to utrudnić bieg i rzeczywiście, niektórzy nawet go nie ukończyli, bo ci mniejsi po prostu się topili. Mi się udało wejść w pierwszą dziesiątkę, ale rzeczywiście coś było nie tak. Może oni z sensem mnie badali? znowu dostałam zadyszki i nie mogłam nabrać powietrza...
Po skończonym treningu wróciliśmy do siebie. Wzięłam prysznic, a następnie - z własnej woli - poszłam do skrzydła medycznego, który dla mnie jest jakimś laboratorium. Musiałam się znowu zbadać...
Po drodze spotkałam chłopaka. Miał rozciętą rękę. Od razu przykuła moją uwagę, a ja się delikatnie uśmiechnęłam, bo to mnie rozbawiło.
- Postawiłeś na swoim - bardziej stwierdziłam, niż zapytałam.
- Jak widać - spojrzał się na ranę, z której dalej kapała krew. Przewróciłam oczami i się cicho zaśmiałam.
- Weź to sobie chociaż oczyść czy coś - odparłam i kontynuowałam swoją "podróż" do lekarzy.
- A ty gdzie idziesz? - zapytał gdy dotknął klamki. Spojrzałam na niego kątem oka z obojętną miną.
- Do skrzydła medycznego - odparł, a on się nieco zdziwił.
- Nie wyglądasz na ranną - stwierdził. Rzuciłam mu tylko szybkie "wiem" i ruszyłam dalej.
- Tylko to sobie zabandażuj, bo zaraz się wykrwawisz - poradziłam, chociaż to bardziej wyszedł nieudany żart.

<Logan?>

Od Logana cd. historii Bianci

Bianca wychodząc udzieliła mi paru wskazówek, od 6 do 7 śniadanie, cudnie. Powiedziała też, że jeśli sam nie przyjdę to wyciągną mnie siłą, na dodatek dostane kare, co ja małe dziecko, żeby iść do kąta. Wiem, że to na pewno nie ten rodzaj kary, ale ten przykład przyszedł mi pierwszy do głowy. Przetarłem oczy rękawem bluzy, czas iść wziąć prysznic. Poszło mi to sprawnie, przed położeniem się spać nastawiłem budzik w telefonie na 5.30, czemu tak wcześnie? Gdybym wstał o 6.00 wyglądało by to tak, jeszcze pięć minut i na końcu wstał bym o 7 obudzony przez nich. Poprawiłem jeszcze klapnięte włosy, choć i tak rano będą całe potargane, ale robiłem tak odkąd sięgam pamięcią. Po niecałych 10 minutach przewracania się z boku na bok zasnąłem.
Obudziłem się na dźwięk znanej mi melodii, zasada jeszcze pięć minut chciała mną zawładnąć, lecz dzisiaj się jej nie dałem. Rozciągnąłem się po całej długości łóżka, czas przeżyć piekło na ziemi z tą myślą wstałem i podszedłem do szafy. Wyjąłem z niej spodnie moro, bieliznę i czarną bluzkę na krótki rękaw, było tu tak gorąco jak w saunie. Spojrzałem na wyświetlacz telefonu 5.55 czas się zbierać, lecz jednak zostawię telefon w pokoju. Pociągnąłem klamkę i wyszedłem na korytarz, zamknąłem w miarę cicho drzwi. Tak w sumie nie wiedziałem gdzie iść, lecz coś podpowiadało mi, iż mam iść w stronę mniejszych numerów. a jakoś się odnajdę. I tak się stało poszedłem tam gdzie inne dzieciaki, trafiłem do stołówki, robiłem tak samo jak one, podszedłem po tackę z tym paskudnie wyglądającym żarciem, tylko, że ja usiadłem sam zboku. a nie w grupach jak inni. Pierwszy kęs tego paskudztwa, zero reakcji wymiotnej, czyli da się to jednak zjeść. Małymi kęsami jakoś zjadłem połowę tego czegoś. Spostrzegłem, że niektórzy wychodzą stąd z osobami ubranymi w mundurach, nagle ktoś położył mi rękę na ramieniu, odruchowo spojrzałem się w stronę postaci.
- Jesteś chyba nowy? Nigdy cię tu nie widziałem. - zaczął przyjaźnie
Był to młody chłopak o blond włosach, niebieskich oczach i łagodnych rysach twarzy. Przysiadł się do mnie ze swoją tacką, zwróciłem jego uwagę czy sam mnie znalazł w tym tłumie, o to jest pytanie.
- Tak, jakby. - odpowiedziałem mu
- Czyli nowy, jestem Stevenson a ty? - podał mi rękę
- Black. - ścisnąłem dłoń chłopakowi
- Mamy jeszcze około 10 minut, ten idiota zawsze się spóźnia.
- A idiota to kto? - dopytywałem się
- Nasz ukochany trener, radze ci mu nie podskakiwać, ma dziwne kary za nie przestrzeganie dyscypliny. - powiedział to zdanie ciszej bym tylko ja usłyszał
- Jak mnie nie wnerwi, to będę spokojny – mruknąłem
- Ostrzegałem jak coś, skończyłeś jeść? Coś czuję, że zaraz tu będzie....
Poszedłem za chłopakiem, odstawiliśmy tacki i jak przewidział po niespełna dwóch minutach w stołówce znalazł się młody, wysoki mężczyzna. Miał brązowe włosy i piwne oczy. Wyprowadził nas z stołówki i zaprowadził do strzelnicy, gadał coś o tym, że poznaliśmy już jakieś pozycje i je dzisiaj wykorzystamy. Przez cały czas patrzył tylko na mnie, Ręce wyżej, to nie ta pozycja, czy wy wiecie jak wygląda pozycja Natowska?! Black jak ty trzymasz tą broń?! krzyczał, lecz ja skupiałem się tylko na celowaniu, trafiałem w sto punktów. Wiedziałem, że to ślepaki, ale za każdy wystrzał z broni się dla mnie liczył. Nie spodobało mu się to, że go nie słucham widać było to po jego wyrazie twarzy.
- Black, gleba za brak subordynacji w postaci nie słuchania się dowódcy 100 pompek już! - wrzasnął. Wszyscy spojrzeli się na mnie zastanawiając się co zrobię.
- Nie. - sprzeciwiłem się, robiłem co należy. Może był zazdrosny o to, iż uczeń jest silniejszy od mistrza? Stevenson spojrzał na mnie zdziwiony.
- Co powiedziałeś? Gleba psie, masz ostatnią szanse!
- Nie wykonam rozkazu. - trwałem w swoim przekonaniu
- Dość tego Black, daj prawą rękę. - zadecydował zły
Ten rozkaz spełniłem, złapał ją mocno u nadgarstka po czym z jednej kieszeni swoich zielonych bojówek wyjął nóż taktyczny piłę, nie jeden by teraz błagał, przepraszał i szarpał się, lecz ja nawet nie drgnąłem. Rozciął w poziomie skórę, na mojej twarzy nie było żadnej reakcji nawet nie krzyknąłem kiedy ostrze wpiło się w skórę.
- To cie nauczy szacunku szczeniaku. Koniec treningu rozejść się! - wrzasnął i opuściliśmy to miejsce
Rozmawiałem jeszcze do skrzyżowania korytarzy ze Stevenson'em, jego też nie ruszył widok rozciętej dłoni, krew swobodnie po niej płynęła, gdzie nie gdzie skapując na podłogę. Po pożegnaniu się ruszyłem w stronę mojego pokoju. W tym samym miejscu co wczoraj spotkałem Biance tym razem nie uciekała, wyglądała jakby się przechadzała po tym miejscu. Tak jak się spodziewałem jej uwagę przykuła rana szarpana, która krwawiła.

<Bianca?>

Od Bianci cd. historii Isaac'a

Nie mogłam się teraz zdecydować, co było bardziej denerwujące i irytujące. Ten mężczyzna, czy jego stwór. Gdybym była jeszcze o odrobinę szybsza i zręczniejsza bym go złapała i udusiła, ale jestem tylko dzieckiem. No właśnie, tylko dzieckiem.
Czymś małym i słabym.
Weszłam z nim do stołówki. Przez całą drogę zastanawiałam się, czy go posłuchać. W sumie chyba było warto, bo inni strażnicy by jednak mi na prawdę niczego nie złamali. Eh... Tak więc wymusiłam u siebie chociaż trochę łez i oznak bólu. A w myślach przeklinałam jego, tego szczura, strażników i cały budynek! I siebie. Dlaczego? Bo byłam tylko głupim dzieckiem. I to mnie najbardziej denerwowało.
Dzieci to najsłabsze ogniwo, które z łatwością można złamać.
Gdy weszliśmy na stołówkę, wszystkie oczy zostały skierowane w naszą stronę. Puścił mnie, a ja usadowiłam tyłek w pustym stoliku i zaczęłam wbijać nóż w stół, robiąc w nim dziury. Nic mi nie zrobili, bo pewnie uznali to za oznakę słabości. W sumie to i dobrze. Jeśli będą myśleć, że mnie złamali, że to ja przegrałam, łatwiej mi ich będzie zaskoczyć, a tym samym zszokować i... uciec. Tak. Chyba żyję tu tylko dlatego, że mam jeszcze nadzieję na ucieczkę.
W końcu wybiła odpowiednia godzina. Wszyscy wyszli ze stołówki i podzielili się na grupy wiekowo. W końcu ten idiota zniknął mi z oczu, ale na jego miejsce pojawili się następni. Naszą grupą "władał" blondyn, jakoś po trzydziestce, jeśli nie miał czterdziestu lat. Był ubrany jak każdy w odpowiedni mundur, a widząc jego twarz, na którym malował się uśmieszek, chciała rzucić w niego kamieniem. Mocno, w twarz. Albo chociaż w skroń.
Pomimo deszczu jaki teraz szalał na zewnątrz przystąpiliśmy do treningów.
Małe, głupie i bezużyteczne dzieci, które mają im uratować tyłki.

<Isaac?>