poniedziałek, 31 października 2016

Od Victori

Jechałam pewnym autokarem w stronę centrum Filadelfii. Ku mojemu zdziwieniu jechały same dzieci, byli również opiekunowie ubrani w moro. Zastanawiałam się gdzie ja jadę z taką gromadą dzieci? Najwyraźniej nie pamiętam co wydarzyło się wczoraj oraz jak do tego doszło. Pamiętam tylko tyle że w pewnym momencie "odleciałam". Piłam wraz ze znajomymi w lesie. Może opiekunowie mnie znaleźli w głębi lasu? Zaczęłam patrzeć wzdłuż autokaru, by sprawdzić czy tylko mnie z gromady zabrali wtedy z lasu. Patrzałam na sam koniec autokaru i zobaczyłam swoich znajomych, ulanych w trupa. Spali, nie ruszali się. Pewnie i oni będą zdziwieni jak się obudzą. Minęło z dobre 30 minut, oni nadal się wybudzili, spali jak kamień. Po krótkim czasie wjechaliśmy na plac pewnego budynku. Był on wręcz ogromny, tak samo jak plac. Wokół bram były druty, zastanawiałam się czy ja trafiłam do zakładu poprawczego albo nawet i gorzej? Autokar stanął, opiekunowie każą nam wszystkim stać i udać się do wyjścia. Gdy zaczęłam wychodzi patrzę że tamci obudzili się, w końcu. Pewnie jest to dla nich wielki szok jak dla mnie. Słyszałam krzyk opiekunów i ich wybierających z tylnej części autokaru. Wszyscy stanęliśmy w szeregu. Zaczęli nas obliczać. Było nas 47. Zaczęli krzyczeć na nas jak mamy się ustawić, prosto i na baczność. Wtedy jeden z opiekunów pstryknął palcem. Przyszły 3 kobiety z tego ośrodka mające po kilkanaście sztuk mundurów w moro. Podała mi jeden z mundurów. Chcąc dowiedzieć się o co tutaj chodzi, zapytałam:
- Co tu się dzieje? Gdzie ja jestem? Dlaczego tu są same dzieci?
Opiekunka spojrzała na mnie swymi niebiesko błękitnymi oczyma i odparła:
- Znajdujesz się w budynku wojskowym gdzie zostaniesz wyszkolona jak i inne dzieci na żołnierzy.... - Zaraz po tym spojrzała się na drugiego opiekuna i potem zaś na mnie i dodała:
- Na morderców - wybełkotała kobieta i szybkim krokiem poszła rozdawać mundury dalej.
Byłam zaskoczona tą całą sytuacją. Że ja miałabym być mordercą? Nie wyobrażam sobie dzieci oraz siebie z karabinem w ręku. To było smutne wiedząc że i tak kiedyś polegniesz na bitwie.
Nagle rozdzielili nas, na tych młodszych i na starszych. Na szczęście będę przy boku mojej gruby z imprezy. Oni też nie wiedzieli o co tutaj chodzi. Powiedziałam im to co przekazała mi opiekunka. Byli przestraszeni. Pomimo faktu iż jesteśmy starsi chyba od wszystkich dzieci jakich tutaj byli zebrani.
Poszliśmy do swoich pokoi. Michael, mój przyjaciel zaczyna mnie wypytywać co będzie dalej, czy rodzice o tym wiedzą. Nie wiedziałam jak mu odpowiedzieć. Sama nie znałam odpowiedzi na to pytanie. Mam nadzieję że rodzice czują się dobrze i im nic złego się nie stanie...

niedziela, 30 października 2016

Od Bianci cd. historii Logana

Stawiam kolejne łapy na mokrym jeszcze śniegu, który przylepia się do moich łap, przez co moja podroż jest utrudniona. Jest mi coraz ciężej, a śnieżyca postanawia nie ustawać. Idę pod wiatr czując, jak każdy płatek śniegu wchodzi pod moje futro, mrożąc mnie żywcem. Jednak idę dalej, byle by się nie zatrzymać, a gorzej, żeby nie zawrócić. Muszę iść przed siebie. Po chwili widzę światło. Ale nie światło takie, które widzą umierający. To bardziej... pociąg! Za nim dźwięk lokomotywy przedrze się wpierw przez śnieg, a następnie moje uszy, zeskakuję z torów, na jakich stałam. Gdy maszyna przejeżdża obok mnie, tracę równowagę przez wicher stworzony przez nią. Pędził jak oszalała, a ja trafiłam na śliski śnieg. Nie mam kiedy wbić pazurów w lód, gdyż za nim się obejrzę, zaczynam się toczyć, niczym mała biała kulka śniegu z górki. Świat wiruję. Nie mogę się zatrzymać, aż w końcu na mojej drodze stoi drzewo. A dalej las. Nie mam szans się zatrzymać, więc czekam na zderzenie.
W końcu się obudziłam, niestety przypięta do łóżka szpitalnego. Zobaczyłam najpierw biały sufit, a potem do mojego nosa przypłynął ten okropny zapach chemikaliów. Podniosłam głowę i zobaczyłam pustą salę. Niczego nie pamiętałam ze wczorajszego dnia i nie rozumiem, dlaczego tu się znajdowałam. Kolejne badanie? Przecież odbyły się one tydzień temu i wyszły pozytywnie, tak więc o co im może chodzić? Bez namysłu wszystko z siebie pozdejmowałam i zeskoczyłam z łóżka. Bez oglądania się pobiegłam do drzwi i w samym progu wpadłam na lekarza.
- Ej! Gdzie ty uciekasz?! - krzyknął.
Chciał mnie chwycić za ramiona, ale zdążyłam przejść pod jego nogami i dalej biec przed siebie. Słyszałam za sobą rytmiczny bieg, który przerodził się w pościg. Goniło mnie jakoś trzech strażników, jednak ja byłam na prowadzeniu. Nie chodziło tu tylko o szybkość, ale także o to, że za nim oni zostali powiadomieniu o mojej ucieczce, ja byłam już paręnaście metrów od nich. Gdy odwróciłam głowę, aby sprawdzić czy są blisko, wpadłam na jakiegoś chłopaka. Był ode mnie większy, tak więc on utrzymał równowagę, a ja wylądowałam na ziemi z łoskotem.
- Weź mnie nie wydaj - powiedziałam szybko nawet mu się nie przyglądając, po czym wbiegłam do przypadkowego pokoju. Nie zdążyłam przyjrzeć się numerowi, ale było to piętro z numerami od setki. Przywarłam do drzwi plecami nasłuchując i modląc się, aby ten ktoś mnie nie wydał. Wiem, że tak czy siak będę miała przesrane od nich, ale jednak wolę wpierw ochłonąć, przypomnieć sobie wczorajszy dzień i wtedy przyjąć wszystko jak na człowieka przystało.

<Logan? Wybacz, że czekałeś>

piątek, 28 października 2016

Od Logana

Połowa mojego życia jest zasłonięta grubą czarną opaską. Nic dziwnego, w dzisiejszych czasach prawie wszystko co widzimy i słyszymy jest propagandą. Jestem osobą potrafiącą zapamiętać każdy przedmiot, pokój a także miejsce. Moje oczy są zasłaniane zawsze gdy mam czegoś nie pamiętać. Może gdyby moi rodzice żyli to wszystko wyglądałoby inaczej, chodź w to wątpię. Ten świat byłby i tak miejscem, w którym roi się od szyderców i zła.
***
Obudziłem się w kremowym pokoju, chwile zastanawiałem się co ja tu robię, ale po chwili uświadomiłem sobie co się stało. Zostałem przeniesiony, nie zastanawiając się długo wstałem i rozejrzałem się po pokoju. Powiem wam szczerze, że zaszaleli. W pokoju znajdowało się dwuosobowe łóżko koloru czarnego, na którym rozłożona była biało-czarna pościel. W prawym koncie znajdowała się rozsuwana szafa z trzema komorami. Natomiast w lewym biurko, nad którym wisiał zegar ścienny wskazujący godzinę 15.30. Moją uwagę przykuło okno z szerokim parapetem, bez zastanowienia podszedłem i usiadłem na nim wpatrując się w widoki za oknem. W oddali zauważyłem lasek, spojrzałem jeszcze raz na biurko i zauważyłem na nim mojego iphone'a. Jak zawsze wyjęta karta SD i Sim. Na szczęście zostały na nim wszystkie aplikacje. Otworzyłem aplikacje śledzącą moje Kawasaki, i co się okazało? Tak było tutaj, iskierki zagrały mi w oczach. Spojrzałem na swój strój, brudny i rozdarty gdzieniegdzie. Przesunąłem drzwi szafy, tak jak się spodziewałem były tam rzeczy na zmianę. Ubrałem szybko czarne dżinsy oraz czarną bluzę z białymi napisami. Po tych czynnościach podszedłem do drzwi, zauważyłem obok nich jeszcze jedne pewnie prowadzące do łazienki. Nacisnąłem klamkę, spodziewałem się, że będą zamknięte, a tu proszę otwarte. Wyszedłem na korytarz pełen od drzwi oznaczonych różnymi liczbami, obejrzałem się za siebie, na moich widniała liczba 130. Szedłem tam gdzie prowadziła mnie apka, zdziwił mnie brak żywej duszy. Nigdzie nie było widać człowieka, w sumie to i dobrze, rozglądałem się po tym miejscu, było tu dużo korytarzy i gdzie nie gdzie brak oznakowanych drzwi musiały to być miejsca bardziej ważne. Wreszcie dotarłem zdjąłem czarną płachtę z ścigacza i zająłem się blokadami kół. Parę lat na ulicy nauczyło mnie jak to się robi i po chwili zielono-czarna „bestia” była wolna. Kluczyki były w stacyjce, kask na kierownicy, co tu się zastanawiać trzeba jechać. Pędziłem przez las z tym uczuciem kiedy wsiadłem na tą maszynę po raz pierwszy. Przez małe zagapienie wjechałem na korzeń i straciłem równowagę upadając. Odchyliłem mocno głowę do tyłu, tak tego mi brakowało. Nie zwróciłem uwagi na to, iż zrobiłem dziurę w spodniach i to, że jestem cały brudny od piasku. Wstałem i ruszyłem dalej, gdy przejechałem już spory kawałek poczułem głód i zmęczenie. Nic dzisiaj nie jadłem i szybko wyczerpałem organizm jazdą. Zobaczyłem godzinę na telefonie dochodziła 18. Westchnąłem poprawiłem Kask i zawróciłem, spytasz się pewnie dlaczego? Masz szanse uciec hello? Odpowiem ci, znajdą mnie najszybciej jak potrafią, Kawasaki jest zarejestrowane a szkoda mi tej „zabawki”. Będzie jeszcze dużo okazji na ucieczkę. Zapamiętałem bezbłędnie całą drogę, tuż przed budynkiem zeskoczyłem z maszyny i wprowadziłem ją bezszelestnie do budynku. Zablokowałem koła i przykryłem ścigacz płachtą zostawiając kluczki w stacyjce. Kierowałem się do pokoju 130, gdy wpadłem na jakąś dziewczynkę.

<Bianca?>

czwartek, 27 października 2016

Logan Black

 http://ri.pinger.pl/pgr477/e3a005e00001737a522a3176/bernat.jpg
Imię i Nazwisko| Logan Black
Wiek| 17 lat
Charakter| Uśmiech? Zniknął z jego twarzy 9 lat temu, ale czasem się ujawnia. Szczęście? Zapomniał co to za uczucie. Mimo tego wszystkiego próbuje czerpać garściami z życia. Miały być studia, lecz była ulica i przeszłość kryminalna. Urodzony w Nowym Yorku, rodzice? zginęli przez mafie, ostał się tylko on. Został groźnym przestępcą złapanym w obławie policyjnej. Logan na pierwszy rzut oka wydaje się zgorzkniały do szpiku kości, lecz gdy się go pozna bliżej okazuje się przyjacielski. Oczywiście została w jego sercu jakaś cząstka współczucia i wrażliwości. Chłopak jest dobrym słuchaczem, szanuje osoby, które się przed nim otwierają. Czasami na polu walki nie zważa na polecenia, wtedy liczy się tylko przeżycie i wygranie. W życiu kieruje się zasadami takimi jak: „Zabij albo zostań zabitym” lub „Padłeś? Powstań! Podnieś broń i biegnij dalej”. Woli pracować sam, lecz zespół mu nie przeszkadza. Nienawidzi gdy ktoś traktuje go ulgowo, zawsze stara się wykorzystać 100% wszystkich możliwości. Nie pozwala też sobą pomiatać, jego wzrok może „zabić” słabych psychicznie. Lubi wpatrywać się w widoki za oknem, gdy to robi zastanawia się jak wyglądałby świat bez wojen, cierpienia, bólu i strachu.
Zauroczenie| Brak
Umiejętności| Najważniejszą umiejętnością Logana są oczy, które potrafią zapamiętać każde miejsce nawet jeśli był tu dopiero pierwszy raz. Dlatego podczas misji na orientacje w terenie są dobrze zasłaniane grubą, czarną, opaską. Kolejną zdolnością jest zwinność i szybkość, lubi biegać na długie dystanse, jako przestępca uprawiał parkur, który często wykorzystuje podczas treningu. Kocha strzelać z broni, nigdy nie chybia, lecz nie wybrzydza kiedy musi użyć broni białej. Jest też jak na chłopaka przystało silny. Poza polem walki interesuje się jazdą konną, jeździ także swoim Kawasaki Ninja ZX-10r
Kontakt| vassalord

sobota, 22 października 2016

Leo di Angelo

Imię i Nazwisko| Leo di Angelo
Wiek| 18
Charakter|  To osoba biorąca życie bardzo lekko. Léo nie da się niczym zdenerwować, nic nie ma dla niego znaczenia. W życiu codziennym rzadko wykazuje jakieś uczucia, bywa oziębły i szorstki. Nie pragnie wpływać na decyzje otoczenia. Często się spóźnia, ponieważ coś takiego jak punktualność nie istnieje w świadomości Léo. Wiele z jego zachowań charakteryzuje się odtwórczością, ponieważ ma dobrą pamięć. Człowiek zamknięty w sobie, mrukliwy i uparty. Czasem jego uczucia są nieprawdziwe, często przesadzone i wręcz udawane. Ma chwiejny charakter i często zmienia zdanie, jego opinie np. o innych są różne w zależności od aktualnego samopoczucia. Wytrwały. Zdecydowanie należy do grupy ryzykantów. Co za tym idzie, jest też odważny, bo nie da się ryzykować bez ani krzty odwagi. Często używa ironii. Nie lubi natrętnych żartów i kpin. Oczywiście to nie znaczy, że zachowuje się jak sierota. Umie zapluć jadem, porządnie dać w mordę gdy trzeba. Trudno zdobyć jego zaufanie. A gdy już się uda... No... W każdej chwili możesz już nie mieć go za przyjaciela. Gdy powiesz choć jedno małe słowo, które ci powiedział... Po tobie. Nie szanuje ludzi. Jest w stosunku do nich nie miły. Ludzie - zawodzą. Uwielbia zwierzęta. Są dla niego naprawdę ważne. Najbardziej lubi psy, kucyki (nie konie!). Jego kochany pies zginął przez Rosjan. Przez to zabiłby każdego, kogo spotka. Kiedyś także posiadał kucyka. Jako mały chłopiec czyścił go od rana do nocy. Nic innego nie było ważne. Tylko kucyk. Niestety umarł na raka. Léo gdy go poznasz jest czasami miły, lecz i zazdrosny. Może coś jeszcze powinnam dodać, ale to chyba wystarczy.

środa, 19 października 2016

Victoria Swan

 http://img11.deviantart.net/5158/i/2014/362/f/0/today_i_dream_by_rinksy-d8bl1pk.jpg
Imię i Nazwisko| Victoria Swan
Wiek| 17 lat
Charakter| Jest to dziewczyna pochodząca z małej wsi. Przez pewien okres zbuntowała się. Zmieniła kolor włosów, zrobiła sobie kolczyk oraz tatuaż. Dziewczyna jest realistką, czasem możne się wydawać, że jest pesymistą. Jest osobą szaloną, miłą, przyjacielską oraz bardzo odważną. Potrafi być szczera do bólu - bo tak ją życie nauczyło. Ma 2 wierne przyjaciółki oraz dość dużo znajomych. Ma kilka wrogów, których nienawidzi i omija ich szerokim łukiem. Victoria jeździ konno oraz jeździ motocyklami. Kocha bardzo zwierzęta i lubi z nimi przebywać. Ma zawsze swoje humorki, jest bardzo emocjonalna. Lubi być w gronie znajomych, lecz czasem ma takie chwile, że chce pozbyć się sama przez jakiś dłuższy czas. Victoria jest osobą słuchającą rapu oraz lekkiego rocka. Pali papierosy i rzadko pije alkohol. Przeżyła bardzo smutne oraz złe chwile. Od tamtego czasu właśnie zaczęła palić papierosy, jak ona o tym mówi - „Dzięki nim uspokajam się". Miała problemy z policją, grozi jej nawet kurator. Uciekała często z domu i potrafiła nie wracać do niego nawet przez tydzień. Spała w lasach lub w ambonach położonych obok jej pól. Z grzecznej dziewczynki wyrosła zbuntowana dziewczyna.
Zauroczenie| Brak
Umiejętności| Jest szybką i zwinną osobą. W młodości biegała na długie dystansy. Jest silna, chodzi na siłownię i trenuje karate. Nigdy nie odpuszcza, i nigdy nie przestaje się poddawać. Zawsze musi osiągnąć cel - zdobywać szczyty gór. To bardzo odważna osoba, gdyż nawet interesują ją kaskaderskie wyczyny. Profesjonalnie jeździ motocyklami oraz motocrossami. Dziwne by dziewczyna tak mocno pokochała te pasje. Rzadko się widzi dziewczyny jadące Yamahami czy Hondami po ulicy. Również jeździ profesjonalnie konno. Ponadto powoli zaczyna uczyć się jeździć samochodami. Uczy się na swojej Audi R9, a czasem na BMW M3. Są jej to ulubione marki samochodowe.
Kontakt| Aeon

piątek, 14 października 2016

Od Sallei

Wojny.
Wojny, wojny, cholerne wojny.
Ktoś sobie je wymyślił, ale dlaczego? Czy naprawdę był to ten mały, pojedynczy człowieczek, który pewnego słonecznego dnia postanowił przejąć władzę nad światem?
Wątpię.
Po prostu cały świat, od wiek wieków, wariował, a ludziom przewracało się w głowach. Zaryzykowałabym nawet stwierdzenie, że bycie człowiekiem to choroba zakaźna. Ludzie chcieli wojen – od zawsze – nie licząc się ze zdaniem tych ludzików pomniejszych. Ale czy mam im coś do zarzucenia? Sama jestem tym człowiekiem, tym większym, który tworzy dzisiejszy świat. Dlaczego, mimo tych nieszczęść, które mnie dotąd spotkały, wciąż uważam moją służbę wojskową za przywilej? Czy to ze mną jest coś nie tak? Stawiam żywot mojego kraju ponad swój własny… Ponad żywot swoich bliskich. Ale co oni mają do gadania? Również zginęli podczas w o j n y. Nie z mojej winy. Nie z winy wojska. Nawet nie z winy sił przeciwnych.
Tak naprawdę to chyba każdy jest kowalem własnego losu. Mój ojciec wybrał walkę za kraj, moja matka, moi bracia, ci rozkoszni bliźniacy. Polegli z własnej woli, jak sądzę. A skoro cała moja rodzina tak skończyła, chyba – prędzej czy później – i mnie przyjdzie tak odejść. Ale, być może, dzięki mnie kraj będzie istniał jeszcze wiele, wiele wieków – a ja jestem zwykłym, marnym człowieczkiem, który prędzej czy później umrze. Wszystko, byle tylko pamięć o nas przetrwała jak najdłużej!
- Sallei Blackfyre! – czuję silne uderzenie, od którego prawie tracę równowagę, jednak po paru sekundach wracam do pionu i odwracam się w stronę generała.
- Przed szereg! – donośny głos rozległ się po polu, na którym staliśmy zgromadzeni, my, dzieci wojny – Sto dwadzieścia pompek, już!
Posłusznie zaczęłam wykonywać ćwiczenie. Po kilkudziesięciu powtórzeniach ręce zaczęły mnie boleć niemiłosiernie, ale nie przestawałam. Robiłam wszystko, by tylko nie pokazać mojej słabości. Dam radę, przecież już nieraz ćwiczyłam w ten sposób. Przecież robiłam nawet i więcej pompek. Dam radę, dam radę, dam radę. Jestem silna.
Wróciłam z powrotem do szeregu, mierząc generała wzrokiem i starając się nie pokazywać mojego zmęczenia. Odetchnęłam głęboko.
- Więcej już nie będę powtarzać! – kontynuował swoim chrapliwym głosem – I nie będę tolerował zamyślania się, panno Blackfyre! – w tym momencie zrobił chwilę przerwy na oddech, po czym wziął się za omawianie poprzedniego tematu - W związku z ostatnim projektem, wasz oddział zostanie dzisiaj wystawiony na nietypowy trening. Co mam na myśli? Zostaniecie zawiezieni do Blackwood Pine, zalesionego ośrodka szkoleniowego, by tam przetestować wasze, trenowane zresztą niedawno, umiejętności przetrwania. Każdy z was dostanie jeden mały plecak – unosi w górę szmacianą torbę – Będą tam dwie butelki wody, trochę prowiantu i amunicja. W lesie spędzicie tydzień i będziecie musieli sobie poradzić. Uczyliśmy się już strzelać z broni palnej, uczyliśmy się zasad orientacji w terenie, uczyliśmy się kamuflażu oraz znajdywania kryjówek. Wasz oddział jest najmniej liczebny i najnowszy, dlatego też właśnie on, i t y l k o on jest poddawany projektowi, w ramach jego testu. Nie łudźcie się, że będziecie mogli uciec, gdyż ośrodek, choć rozległy, jest ogrodzony i monitorowany. Nie będę tolerował niewykorzystania nabytych umiejętności, a ci, którzy zdecydują się NIE PRZEŻYĆ treningu, zostaną publicznie okryci hańbą. Zrozumiano?
Wojna. Wojna, cholerna wojna.
Co oni robią z dziećmi. Nie licząc mnie, dorosłej już osoby, która dobrowolnie wstąpiła do wojska – dlaczego skazują dziesięcio-, dwunastoletnie dzieci na takie rzeczy? Fakt faktem, że ten oddział treningowy liczył jedynie piętnaście osób, ale mogliby pomyśleć o dzieciach, które być może nie dadzą rady na tym ZBYT wymagającym „treningu”.

***

Zostaliśmy wypuszczeni parami w różnych sektorach. Mnie przypadła na oko młodsza ode mnie dziewczyna o niespokojnym spojrzeniu i drżących, sinych wargach.
- Chodź – mruknęłam, zwracając się do niej – Nie chcesz chyba tu stać wieczność, hm?
Nie odpowiedziała, a jedynie westchnęła cichutko.
- Nie to nie, samej będzie ci trudniej – zdjęłam mój plecak, by wyciągnąć z niego amunicję. Schowałam ją do zapinanej kieszeni w mojej kurtce, by mieć do niej szybszy dostęp. Z powrotem zarzuciłam na siebie torbę i ruszyłam leśną ścieżką, nie oglądając się za siebie. Po paru krokach usłyszałam jednak za sobą dźwięk łamanych gałązek i szeleszczących liści. Przystanęłam i, nie odwracając głowy, poczekałam, aż dziewczyna mnie dogoni.
- Czyli jednak? – zwróciłam wreszcie wzrok w jej stronę, nie zmieniając wyrazu twarzy.

<Diana?>