poniedziałek, 16 stycznia 2017

Gerhard Albermann


Imię i Nazwisko| Gerhard Albermann
Wiek| 37
Charakter| Gdyby wskazać dwa wydarzenia, które odcisnęły na Gerhardzie największe piętno, byłyby to służba wojskowa i amputacja lewej nogi.
Gerhard od zawsze wiedział, że pójdzie do wojska, właściwie nie miał innego wyjścia. Jego ojciec, emerytowany pilot, w ogóle nie dopuszczał innej możliwości: pierworodny miał podtrzymać tradycję rodzinną. Zdanie Gerharda nie miało większego znaczenia. Zresztą, nawet nie próbował protestować i bez szemrania kończył kolejne klasy mundurowe, aby dostać się na Akademię Wojskową, a każde wolne popołudnie spędzał na strzelnicy.
Chociaż to akurat Gerhard lubił. Miał pewną, stabilną rękę i dobre oko. Wydawało się, że wręcz urodził się z talentem do strzelania – czuł broń jak nikt inny, pod tym względem przewyższał większość rówieśników. Został snajperem.
Służba nie była łatwa, ale mimo tego Gerhard zawsze dobrze wspominał te lata. Przynajmniej do pewnego momentu. Nikt dokładnie nie wie, jak to się stało – czy to kula, wyjątkowo złośliwy odłamek czy po prostu przygwożdżenie. Sam Gerhard nie lubi o tym mówić. Grunt, że rannej, zapaskudzonej nogi już nie dało się uratować.
Wycofany z czynnej służby, wściekły, rozżalony, z trudem pogodził się z protezą i tym, że zdegradowano go do nauczyciela bandy dzieciaków, „młodych talentów”, które według zwyczajnych trenerów wykazują szczególny talent do strzelania precyzyjnego (zresztą Gerhard szybko rewiduje te opinie i rzadko pod jego opieką zostaje więcej niż jedna, dwie osoby). Nie jest idealnym nauczycielem; chociaż cierpliwy i nie wzdraga się przed tłumaczeniem tego samego kilka razy, rzadko chwali, jest bardzo oschły, małomówny i apodyktyczny, ma obsesję na punkcie dyscypliny, nie znosi lenistwa, spóźnialstwa i arogancji, a do tego jeszcze pedant i perfekcjonista. Bezlitośnie tępi przejawy oporu i brak skupienia; nie zawaha się uderzyć ani dotkliwie ukarać, zwłaszcza na początku.
Wbrew pozorom bardzo szybko przywiązuje się do swoich podopiecznych i jest w stanie wiele dla nich zrobić. Z czasem staje się coraz cieplejszy i przyjemniejszy w obyciu; najlepiej mogą o tym zaświadczyć młodzi szeregowi, którzy wyszli spod jego ręki.
Zauroczenie| Raz na jakiś czas wpadnie mu w oko jakaś małolata, czasem nawet się z jakąś prześpi. Od pracownic ośrodka z zasady trzyma się z daleka. Nigdy nie ułożył sobie życia osobistego.
Umiejętności| Doskonale strzela i ma w tym ogromne doświadczenie (potwierdzona liczba 259 trafień!). Jest obeznany z nożami i sprawnie się nimi posługuje, jednak żaden z niego specjalista. Ma za sobą sporo szkoleń z medycyny pola walki, maskowania czy przetrwania w niesprzyjających warunkach. Stara się też utrzymywać i w miarę możliwości poprawiać ogólną sprawność fizyczną, pomijając ćwiczenia terapeutyczne związane z dbaniem o stan kikuta. Wbrew pozorom proteza nie czyni z Gerharda nieruchomej kaleki. Jest w stanie biegać, jeździć na rowerze, pływać, normalnie chodzić po schodach; gdy idzie, na pierwszy rzut oka nie widać, że nie ma lewej nogi od połowy uda w dół. Większość uczniów nie ma o tym pojęcia.
Zwykle nosi przy sobie broń. Z przyzwyczajenia.
Z innych rzeczy, całkiem nieźle mówi po francusku (poza ojczystym niemieckim i z oczywistych przyczyn angielskim).
Kontakt| Verdun

niedziela, 15 stycznia 2017

Od Gerharda CD Meilin

– Nie śpiesz się. Masz czas.
Bez najmniejszego drgnienia, ramię w ramię.
– Między uderzeniami serca – szepnął jeszcze. Chociaż Cathy słyszała to już setki – a może tysiące – razy, nadal jej to powtarzał. Wiedział, że ją to uspokaja.
– Znajdź miejsce i wyczuj moment.
Nie widział jej, niemal wpity w lornetkę, ale domyślał się, co obrała za cel. W każdym razie – on by to wybrał. Tuż za lewą łopatką.
Zając, nieświadomy, że jest na muszce, zastrzygł uszami i niepewnie przycupnął obok kamienia.
Teraz.
Tłumik zadziałał bezbłędnie; żadnego huku ani innego zbędnego hałasu. Zwierzę nie zdążyło nawet kwiknąć.
Gerhard odjął lornetkę od oczu.
– Na egzaminie...
– ...muszę się natychmiast stąd wyczołgać. Pamiętam. – Cathy posłała mu uroczy uśmiech i z gracją wycofała się ze stanowiska. Gerhardowi zajęło to więcej czasu.
Pierdolona proteza.
– To co teraz? – zagadnęła go dziewczyna, gdy już udało mu się wstać. Nie pytała, czy mu pomóc. Nigdy nie pytała. Gerhard był jej trochę za to wdzięczny. – Dzika kuchnia?
– Z tego zająca nie zostało nic, co warto by zbierać – odparł lekko. – Dość powtórek na dzisiaj. Wracajmy do ośrodka.
Cathy cichutko westchnęła, ale nie protestowała. Była pod specjalną opieką Gerharda od dwóch lat – została jako jedyna z trójki, którą mu wtedy powierzono – i nauczyła się już, żeby z nim nie dyskutować. Na początku chciała się buntować, próbowała bojkotować rozkazy, a gdy to nie odnosiło skutku, zmieniła strategię: wykonywała wszystko perfekcyjnie – tak, aby nie mógł się o nic przyczepić – ale zawsze z bezczelnym uśmiechem i niewysłowioną pogardą. Nie znosiła Gerharda, zresztą z wzajemnością. Teraz? Teraz, gdy wracał temat ukończenia przez nią szkolenia i rychłego rozpoczęcia czynnej służby, oboje smutnieli.
Zżyli się bardziej, niż powinni.
– Za dwa tygodnie egzaminy komisyjne – rzucił. Szli powoli, prawie jak na spacerze.
– A wewnętrzny? – zapytała zaskoczona Cathy. – Przecież jeszcze niczego nie...
– Wiesz, że u mnie zdałaś – posłał jej ciepły uśmiech. – Nie widzę powodu, aby cię dodatkowo stresować.
Cathy przygryzła wargę.
– Co się stanie, jeśli mnie obleją? – Wiedział, że wcale nie o to chciała zapytać. Ale on też nie chciał poruszać tematu pójścia na front. Wojny. Walki. Śmierci. To za dużo, zbyt przytłaczające.
– Nic. Przystąpisz do egzaminu jeszcze raz.
Zastanawiał się przez chwilę, czy się przyznać, że na pierwszym roku w Akademii Wojskowej w Berlinie oblał jeden egzamin.
Może lepiej nie.
Cathy szła w milczeniu, ze wzrokiem wbitym w ziemię. Była przerażona – Gerhard bardziej to czuł niż widział. Zacisnął dłonie. Przecież to prawie dziecko. Ile ona ma lat? Osiemnaście? Dziewiętnaście?
I co z tego?
Była tylko jego uczennicą, jedną z wielu. Zda egzaminy, dadzą jej broń i pojedzie na front. Może zginie, może straci rękę albo nogę, a może nie poradzi sobie z traumą i spędzi resztę życia w zakładzie psychiatrycznym. Nie powinno go to interesować, nie powinien się z nią tak spoufalać, nie powinien jej współczuć. Nie powinien jej poma...
Przystanął w pół kroku.
– Cathy – powiedział cicho, miękko. Popatrzyła na niego pytająco. – Cathy, wszystko będzie dobrze.
Spuściła głowę. Wystraszył się, że dziewczyna zaraz zacznie płakać.
– Cathy? – powtórzył, niepewnie dotykając jej ramienia.
Przylgnęła do niego, głośno łkając, tak niespodziewanie, że nie wiedział, co ma zrobić. W końcu objął ją nieporadnie i pogładził po głowie.
– No, już dobrze – wymruczał jej do ucha. – Nie martw się. Poradzimy sobie jakoś.
Wtuliła się w niego, wśród łkań wychlipując cichutkie „dziękuję”. Gerhard westchnął. A miał się nie angażować.

***

– Wyglądasz jak trup – stwierdził Frank.
Gerhard się skrzywił i przetarł twarz dłonią.
– Wiem.
– Spałeś coś?
– Nie.
– Dzisiaj medycyna pola walki, nie? – Gerhard skinął głową. – No, to przesrane. Widziałeś zeszłoroczny teoretyczny?
– Widziałem – odparł Gerhard ponuro. – Zrobiła wszystkie z ostatnich dziesięciu lat.
– Nie przeżywaj tak, Gerd – Frank spróbował poklepać go po ramieniu, ale Gerhard się odsunął. – I tak zaraz dostaniesz nowe dzieciaki. Zresztą Catharina to zdolna dziewucha, zda wszystko.
Gerhard nie odpowiedział, niechętnie patrząc na zaludniajacy się plac apelowy. Miał wyjątkowo podły nastrój, kikut go jakoś uwierał i ostatnia rzecz, na jaką miał ochotę, to słuchanie pierdolenia Franka.
Tak – nie mógł zasnąć całą noc.
Tak – przejmował się egzaminami Cathy.
Zwłaszcza że dzisiaj miała jedną z najwredniejszych części: egzamin teoretyczny z medycyny pola walki. Gerhard zawsze uważał, że ten test nie ma najmniejszego sensu, już pomijając te po prostu złośliwe pytania, ułożone tak, aby udupić jak najwięcej osób. Przecież liczyła się praktyka – co im da wrycie na pamięć algorytmu działań, jeśli potem nie będą potrafili tego zastosować?
Oczywiście Gerhard nie miał w tej sprawie nic do powiedzenia. To też go złościło.
Jednak najgorsze było to, że dopiero wieczorem dowie się, jak poszło Cathy; gdy już będzie miał czas wolny. Gdy tylko dopuszczono ją do egzaminów, automatycznie przestała być jego podopieczną – teraz miał dostać nowych, wyłonionych w tym absurdalnym pokazie umiejętności, który zaraz się rozegra przed jego oczami. Nawet nie miał ochoty się zastanawiać, co tym razem wymyślą trenerzy, aby wcisnąć mu kilkoro dzieci. Strzelanie do puszek? Bieganie z karabinem wokół słupa? Czegokolwiek trenerzy nie mówili, tak naprawdę te dzieciaki nie miały pojęcia o obchodzeniu się z bronią.
Ten dzień po prostu nie mógł być bardziej do dupy.
Głos jednego z sierżantów pilnujących grupę wyrwał go z zamyślenia.
– Możemy zaczynać? – zapytał. Frank machnął ręką przyzwalająco; sierżant obrócił się w stronę Gerharda. – Gotowy?
Gerhard wpił w niego spojrzenie, czując, że zaraz wybuchnie.
– Sierżancie – wysyczał. – Nie przypominam sobie, abyśmy przechodzili na „ty”.
Sierżant nieco zbladł i z ogromnym zainteresowaniem zaczął przyglądać się swoim butom.
– Wasze nazwisko – Gerhard prawie wypluł te słowa.
– Jenkins, panie poruczniku – wymamrotał słabo sierżant.
– Jenkins – powtórzył powoli. Zabrzmiało jak groźba. – Nie gapcie się w ziemię, gdy do was mówię, Jenkins! – wrzasnął nagle. Kilka dzieciaków zgromadzonych na placu apelowym zwróciło głowy w ich stronę.
Sierżant wyprostował się jak struna.
– Zostaw go, Gerd – wtrącił Frank ugodowo. – Niech zaczynają, miejmy to z głowy.
– Będę was obserwował, Jenkins – warknął jeszcze Gerhard. – Odmaszerować.
– Rozkaz, panie poruczniku.
Sierżant niemal podskoczył i odszedł szybko w stronę zgromadzonych. Jakiś młody chłopak stojący w szeregu parsknął śmiechem. Sierżant spąsowiał i natychmiast zaczął coś wrzeszczeć – pewnie jak się kończy brak szacunku do przełożonego – co jakiś czas oglądając się bojaźliwie na Franka i Gerharda.
– Nie złość się tak – mruknął Frank. – Znam tego Jenkinsa. Niedawno go awansowali na podoficera. Nadął się jak balon.
– Pora mu przypomnieć, czym tak właściwie ma się tu zajmować – burknął Gerhard.
Frank się uśmiechnął.
– Nie wątpię, że o to zadbasz, Gerd. O, patrz, już ich musztrują.
Przedstawienie czas zacząć.
Gerhard kiwnął głową bez entuzjamu. To mają być ci najzdolniejsi, młode talenty?
No, zobaczymy.


<ktoś się poczuwa?>

środa, 16 listopada 2016

Nowa właścicielka bloga

Otwieram bloga na nowo!

Od Meilin cd. historii Bianci

Obudziłam się w celi. Można to tak nazwać. Ze ścian odpadał tylk, na podłodze leżał brudny dywan, nie prany chyba przez trzy lata. Ale właściwie, gdzie byłam? Nie miałam w ręce kija. Pożałowałam tego, bo z nim czułam się raźniej i to o wiele. Miałam też inne ubranko; zamiast jeansów miałam spodnie wojskowe ,,moro`` i czarny sweter. Na nogach miałam aktualnie czarne adidasy. Pobiegłam do drzwi. Ale były one zamknie. Szarpałam z całej siły za klamkę, ale nic nie pomogło. Oparłam się z wysiłku o ścianę. Coś tu nie gra. Przecież nikt nie może mnie trzymać gdzieś, wbrew mojej woli! Pf… W tej chwili czułam się bardzo samotna. Żeby ktoś ze mną był! To takie niesprawiedliwe… Usiadłam na dywanie. Ale o co tu chodzi, do jasnej cholery?! Usłyszałam kroki. Słychać było zgrzyt klucza. Drzwi otwarły się z hukiem. Zobaczyłam wysokiego, łysego mężczyznę. Wyglądał dość groźnie i się bałam, ale nie dałam tego po sobie poznać.
- Jak się nazywasz? – spytał
- Reyna Santos – skłamałam.
A bo co miałam powiedzieć? Prawdę?
- Dobrze, Reyna. – powiedział – wiesz, po co tu jesteś?
- Nie – prychnęłam – Jeszcze nie mówiłeś.
- Szkolimy dzieci do wojska.
- To mogłeś mi to zaproponować na ulicy – mruknęłam – A nie mnie od razu usypiać!
- Myślałem, że byś nie chciała. Masz rodzinę?
-Nie.
- To bardzo dobrze, bo tu zostaniesz.
Zacisnęłam pięści. Chyba zaraz uderzę go w twarz.

<Banca? Jak tam u ciebie?>


piątek, 11 listopada 2016

Od Logana cd. historii Bianci

Czip, to słowo utkwiło mi w głowie. Przypomniałem sobie jak mój pies Mars miał takie coś by nie mógł uciec na zawsze. Teraz czułem się jak to ja bym był tym psem, a oni moimi właścicielami. Można go wyjąć, nie obchodzą mnie żadne blizny, zrobiłbym to chociaż teraz, ale ten alarm... Po co robić rany jeśli to nieskuteczne? Odetchnąłem głęboko i założyłem ręce za głowę.
- Skoro wszystko robimy źle to czemu oni sami się nie ruszą na pole walki? Dzieci mają uratować im dupy, bo oni nie odważą się złapać za broń – zakpiłem.
Bianca skinęła głową na znak, że tak samo sądzi. Świat głupieje, tylko przy ludziach wyższego sortu zostaną dzieci, reszta pójdzie się wybijać na wojnie. Już to widzę ośmiolatek z kałachem strzelający do dorosłych osób, sądzę, że jak nadejdą wojny to nie będzie im się chciało się nas szkolić. Tyle na ile cię wyszkolili i wypad. Kiedyś stąd ucieknę i mnie nigdy nie złapią, nigdy. Na zegarze dochodziła godzina 15, a za oknem świeciło słońce. Czy nasz „czas wolny” ma opierać się tylko na siedzeniu w pokoju i rozmyślaniu nad sensem życia? A może mogę zrobić tu coś dla zabicia czasu?
- Są tu konie? Chętnie bym zrobił coś co lubię... - zapytałem Biance

<Bianca?>

Od Bianci cd. historii Logana

Cała jego wizyta trwała na prawdę krótko. Już mnie by tam trzymali chociażby kwadrans, gdy jego tylko pięć minut. Widocznie ten alarm był niepotrzebny. Gdy drzwi się otworzyły, podniosłam głowę do góry, aby sprawdzać kto to, gdy ukazał mi się Logan, wstałam z ziemi i otrzepałam tyłek z piasku.
- To by było na tyle. Jestem ponoć zdrowy, zobaczymy na jak długo... - powiedział przeciągając się, na co skinęłam głową.
- Czasem przeprowadzają takie zbędne badania - stwierdziłam na głos ze świadomością, ze mi się nigdy to nie zdarzyło.
Zaczęliśmy wracać i w milczeniu weszliśmy do jego pokoju. Ponownie położył się na łóżko, a ja na tym samym krześle, co wtedy. Za jakiś czas to miejsce będzie moim i tylko wyłącznie dla mnie. Oparłam ręce na stole, a na nich głowę.
- Ile już tu jesteś? - zapytał chłopak. Odpowiedziałam mu, że rok. - Nigdy nie pomyślałaś, by się stąd wyrwać? - spojrzał na mnie, a ja na niego. Chwilę milczałam.
- Wiele razy - powiedziałam w końcu i oparłam się o oparcie krzesła, odsuwając się tym samym od stołu.  - Ale to nie takie proste - dodałam, na co chłopak lekko się zdziwił.
- Przecież im prawie uciekłaś, gdy tak latałaś jak szalona. Gdybyś uciekła dalej, by cię nie znaleźli - zaśmiałam się cicho widząc jego naiwność, a raczej nie wiedze.
- Nie są tacy głupi - wytłumaczyłam. - Po pierwsze, cały budynek jest strzeżony. Po drugie na dwór wychodzimy tylko na treningi i pod nadzorem. Po trzecie, czyli w moim przypadku, wszystko jest ogrodzone murem, którego nie widać normalnie. Jest od oddalony od akademii dziesięć kilometrów, aby zmylić dzieciaki. Po czwarte, najważniejsze, każdy tak zwany "świeżak" ma wszczepiany czip w ramię - wskazałem miejsce powyżej łokcia, a trochę niżej niż cały bark.
- Nie ma możliwości wyjęcia czegoś takiego?
- Jest - skinęłam głową. - Możesz to sobie wydłubać żywcem nożem. Ale wtedy uruchomi się alarm - wytłumaczyłam.

<Logan?>

czwartek, 10 listopada 2016

Od Logana cd. historii Bianci

Wszedłem do sali, przy biurku siedział znajomy mi już lekarz. Przeglądał moje dokumenty, które chwile później schował w szufladzie.
- I jak się czujesz Loganie Black? - zaczął lekarz, pokazując mi gdzie mam usiąść.
- Jeszcze żyje więc chyba dobrze... - zirytowałem się, lecz on na to nie zareagował.
Usiadłem na wskazanym przez niego miejscu, kazał mi podwinąć bluzkę i sprawdził oddech. Nie którzy mogą powiedzieć, że to zwykła wizyta u lekarza, lecz dla mnie niezupełnie.
- Nie słychać już świstów to dobrze. Najwidoczniej całe ciało zostało usunięte – powiedział zapisując coś na kartce w notesie.
Usiadł z powrotem za biurkiem, ale ja nie ruszyłem się z miejsca. Milczał chwilę, wyjął z powrotem dokumenty doczepiając do nich czerwoną kartkę, po czym znowu je schował i podszedł do mnie z powrotem. Wyjął z kieszeni długiego kitla znajomą mi już małą latarkę. Co oni się tak uwzięli na ten wzrok, przecież dobrze widzę.
- Źrenice w normie, tak samo jak migdały. Jak na razie jesteś zdrowy, możesz iść – rzekł odwracając się do mnie plecami.
To na tyle? Myślałem, że będzie to trwało trochę dłużej. W sumie to i dobrze, bez żadnych zastrzyków, i zbędnej gadaniny. Wyszedłem z pomieszczenia zamykając za sobą drzwi. Bianca siedziała na podłodze, widząc mnie podniosła głowę i spojrzała na mnie.
- To by było na tyle. Jestem ponoć zdrowy, zobaczymy na jak długo... - powiedziałem przeciągając się.

<Bianca?>